بیماری پارکینسون: معرفی بیماری

بیماری پارکینسون دومین بیماری شایع پس از آلزایمر در حوزه بیماری های نوروژنتیک است که تقریبا 10 میلیون نفر در سراسر جهان به آن مبتلا هستند.ما در این مقاله سعی داریم تا معرفی بر بیماری پارکینسون و راه های متداول درمانی آن داشته باشیم.

پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون یک اختلال درازمدت در سیستم عصبی مرکزی است که عمدتا بر سیستم حرکتی تاثیر میگذارد. علائم بیماری معمولا به تدریج و در طی زمان پدیدار میشوند. در مراحل ابتدایی بیماری شایعترین علائم لرزش،سفتی و کندی در حرکت و سختی در هنگام پیاده روی است. مشکلات ذهنی و رفتاری نیز ممکن است رخ دهند. زوال عقل در مراحل پیشرفته بیماری شایع است. افسردگی و اضطراب نیز تقریبا شایع است و در بیشتر از یک سوم مبتلایان به پارکینسون دیده میشود.

علت پارکینسون چیست؟

علت این بیماری ناشناخته است اما پزشکان معتقدند عوامل ژنتیکی و محیطی هردو تاثیرگذار هستند. افرادی که عضوی از خانواده آنها به این بیماری مبتلاست بیشتر احتمال ابتلا به این بیماری را دارند. همچنین برای افرادی که در معرض برخی آفتکشها قرار دارند و یا از قبل دچار صدماتی در ناحیه سر شده اند احتمال ابتلا افزایش مییابد. این در حالی است که احتمال ابتلا برای افراد سیگاری و کسانی که چای یا قهوه مینوشند کمتر است. علائم حرکتی این بیماری ناشی از مرگ سلولهای ناحیه substantia nigra است که محلی در قسمتی میانی مغز است که موجب کاهش مقدار دوپامین از سطح مورد نیاز در این مناطق میشود.

میزان شیوع پارکینسون در دنیا چه قدر است؟

به عنوان یک قانون این بیماری بین سنین 40 تا 70 سال شروع میشود که اوج آن در دهه هفتاد زندگی است. این بیماری دومین بیماری شایع بعد از آلزایمر در حوزه اختلالات انحطاط نورونی است که حدودا 10 میلیون انسان را در سراسر دنیا درگیر کرده است. تغییرات پاتولوژیکی این بیماری ممکن است سه دهه زودتر از علائم بالینی ظاهر شود.

چه روشهایی برای درمان این بیماری وجود دارد؟

به طور کلی روشهای درمان به دو دسته دارویی و جراحی تقسیم میشوند. طیف گسترده ای از عملهای جراحی مغز و اعصاب در طول سال ها برای درمان پارکینسون پیشنهاد شده است. در حال حاضر محبوبترین ها تکنیک ها عبارتند از: پالیدوتومی، تحریک مغزی عمیق مغزی (DBS) و استفاده از تراشه کاشتنی مولد پالس( IPG).

داروهای مورد مصرف عبارتند از: Levodopa ، COMT inhibitors ، Dopamine agonists و MAO-B inhibitors .
البته این روشها حتی با بیشترین دوز اعمالی نمیتوانند به طور کامل مشکلات عملکردی و علائم و نشانه ها را بهبود بخشند.

 

 

منابع:

https://en.wikipedia.org/wiki/Parkinson%27s_disease

https://www.movementdisorders.org/MDS/About/Movement-Disorder-Overviews/Parkinsons-Disease–Parkinsonism.html

پارکینسونمطالب آموزشی

پارکینسون

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *